Üşütüyor Şiiri - Yücel Özkü

ÜŞÜTÜYOR
Eskiden ayaz yakardı yüzümüzü,
Şimdi insanlar üşütüyor insanı.
Rüzgâr değil, sözler sert,
Kar değil, bakışlar donduruyor içimizi.

Yüzler kalabalık ama ruhlar ıssız,
Gülüşler ezber, samimiyet yitik.
Kalpler taş değil belki,
Ama taş olmaya çoktan razı.

Selamlar yarım kalmış sokaklarda,
Kapılar kapalı, gönüller kilitli.
Kardeş kardeşe mesafeli,
Dostluklar menfaat kadar ömürlü.

Sevgi vitrin süsü artık,
Herkes sergiliyor ama dokunulmuyor.
Sözler parlak, içi boş,
Gözler konuşmuyor, susuyor.

Ne zaman bu kadar yabancılaştık kendimize,
Ne ara unuttuk insan olmayı?
Biraz yaşayıp, biraz gülüp,
Sessizce gidecektik bu dünyadan.

Ama acele ettik…
Biz gitmeden önce,
İçimizdeki insan
Çekip gitti bizden.

Yücel ÖZKÜ
23 Ocak 2026/20:48