Eve götürün beni dediginde gün
Rüzgarin nasil sari yapraklara solgunsun demeden bozkira ayaz
Gittigi yerleri cagirip dönen ötelere sarilir söylesir dilleri sonbaharsa ne diyim
Eve götürün beni balkondaki sandalyada boncuklarini kusanmis dul ikindinin
Ne diyim ki ben duvrlar tanidigi yüzü benden yadirgayip esirgemeden
Sogumadan sicakligi minderin üstündeki beni sagiltan gölgemin
Eve götürün beni uzandigim yorgunlugu alip benden bilmez tanimazliga
beklenmedik bir fırtınaydı gelişin...
uyandırdın sessizliğimi aysız gecelerde
yaralı bir deniz gibi hıçkırdığını
bir fanus altında sıkışıp kaldığını..
aşkla kenetlenen kalplerimizin..
me'yus olduğunu,bunaldığını
Devamını Oku
uyandırdın sessizliğimi aysız gecelerde
yaralı bir deniz gibi hıçkırdığını
bir fanus altında sıkışıp kaldığını..
aşkla kenetlenen kalplerimizin..
me'yus olduğunu,bunaldığını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta