Neredesin Anne Şiiri - Dr Yusuf Polat

Yağmur yağıyor...
Her damlasında ıslanan bir yalnızlık
Kaldırımda uyuyan şu küçük beden
Belki dünyanın vicdanıdır, ey insanlık

Açım ve de sokakların taşları soğuk,
Gökyüzü başımda inceden bir örtü
Gece, siyah bir kapı gibi önümde;
Ben o kapının dışında kaldım, anne

Bir pencere gördüm, ışığı yanıyordu,
İçinde bir çocuk annesine sarılmış.
Benim gözlerimde o evin ışığı,
Yıldız gibi uzak, bir yara kadar yakın.

Hayallerimi düşürdüm gecenin içine,
Kurup da umutlarımı versene anne
Avcunda ısınırdı bütün korkularım.
Şimdi rüyalar bile ısıtmaz yüreğimi

Ey gece!
Biraz daha yavaş çök omuzlarıma.
Bu küçücük kalbin taşıdığı yük
Koca şehirlerin yükünden daha ağır.

Kış değil, yokluğun titretiyor beni anne
Bana bir kazak ör demiyorum, sadece
İçine merhametini koy,
İçine kokunu koy,
İçine çocukluğumu koy
Ben hâlâ
Koynunda ısınacak küçücük çocuğum.