Üşüdüm Şiiri - Halil Kumcu

Kırıklarımla titredim soğuk bir yürekte,
İçimde sensizlik, kara kış, ellerimde taşlar.
Bedenim buz yakıyor, alışamadı yokluğuna,
Üşüdüm bakışlarında, iliklerime kadar.

Boynunda süzülür düşlerim, ardın sıra,
İçim yanar hasretine, kapanmaz yaralar.
Bu sensizlik, bu ayaz, bir ısıtır bir soğutur,
Kum tanesiyim çölde, üstüme kan ağlar.

Gözlerim dalıyor yine, düştün aklıma,
Savrulur zehrin bir oraya bir buraya.
Katran olur o sonbaharda yapraklar,
Özleyip özleyip görememek var ya.

Dikkat et kendine, kefensiz kelimelere,
Pencereyi kapat, yalnızlığım vurmasın.
Taştan, demirden kalbini yak, gitsin ocakta,
Bu son çığlıkların, bu son çırpınışların.

Şimdi hangi sokağa çıksam adın bir kördüğüm,
Hangi bardağa dokunsam parmaklarım buz tutuyor.
Sen bende hiç bitmeyecek bir intihar gibiydin;
Bak, her hücremde senin yokluğun konuşuyor.

Gönül demliğinde hüzün birikti, vakit daraldı;
Kapat pencereleri, bu dünyadan bir gölge daha geçti.
Unut her şeyi, sorma artık bende ne kaldığını;
Seni iliklerine kadar seven adam, usulca vazgeçti.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Sensizlik, yüreğin en soğuk mevsimidir.
•Bir bakış, bazen bin dokunuştan daha derindir.
•Özleyip görememek, en ağır yıkımdır.

14 Mart 2021 / Pazar / Ankara