Uslanmaz Şiiri - Kasım Kobakçı

Sözleri baştan sonuna dek yalan,
Suratına vursan asla utanmaz.
Meydanlar ortası garip dolanan,
Dostunu sinsice vurur, usanmaz.
*
Zekası küçülmüş, fikrince cahil,
Girdiği mecliste sanırsın sefil,
İyilik kastına bulunmaz kefil,
Doğrular söylense bile uyanmaz.
*
Yüreği kapkara, kuyu çok derin,
Kıymeti bulunmaz dostta değerin,
Gölgesi dondurur, rüzgarı serin,
Alevler yükselse ruhu ısınmaz.
*
Bahar bahçesinde kurumuş petek,
Gezinip süzülür yırtılmış etek,
Sürünür çöllerde zavallı böcek,
Rengine aldanma suyu bulanmaz.
*
Menzile varamaz adımlar yavaş,
Nefretle beslenip eylemiş savaş,
Zihninde tükenmez kanlı kör telaş,
Öğütler dinlemez, kalbe dolanmaz.
*
Sofrası çoraklaşmış, ekmek bayat,
Manasız tükenir koskoca hayat,
Hırsından kırılmış gövdede kanat,
Tövbeler eylese asla arınmaz.
*
Neşesi tükenmiş yüreğinde yas,
Kıymetli madeni sarmıştır kir pas,
Dizleri titriyor dökülüyor tas,
Rahmetin yağmuru düşse ıslanmaz.
*
Dilinden dökülen şol zehirli söz,
Ateşler sönmüştür bulunmuyor köz,
Vardığı aynada körleşiyor göz,
Mekanı saraylar yapsan sığınmaz.
*
Güneşler doğmuyor kararmış akşam,
Dostluğa yaramaz kurduğu kelam,
Erişmek emeli en yüce makam,
Vicdanı sızlamaz, şefkate kanmaz.
*
Kavganın sonunda düşmüştür yenik,
Cahilin bedeni sadece kemik,
Ruhu boşaltılmış kocaman delik,
Kötülük peşinde şerden sakınmaz.
*
Kışların soğuğu şiddetli ayaz,
Zorbaya işlemez sunulan niyaz,
Ruhu kirlenmiştir tükense tüm yaz,
İyilik tohumu ekse dadanmaz.
*
Yılları harcamış tükenmiş ömür,
Yüreği taşlaşmış kapkara kömür,
Deftere basılmış silinmez mühür,
Aydınlık sabaha asla inanmaz.
*
Gökyüzü zifiri parlamıyor ay,
Menzile varamaz yorulmuş şu tay,
Yalanlar evini koskoca saray,
Sanki böbürlenir dostları anmaz.
*
Karanlık gecede parlamaz yıldız,
Şehirler tükenmiş sokaklar ıssız,
Serveti yutanlar düpedüz hırsız,
Gaflet uykusundan kalkıp uslanmaz.