Üsküdar'ım Gitti Abim Deniz'e

En masum canlının en kötüsünü biz insanlar yapmadı mı: Darağacı ve Çarmıh...

En masum canlının en kötüsünü biz insanlar yapmadı mı: Darağacı ve Çarmıh...

Üsküdar’ım Gitti Abim Deniz’e

bu gece...
yıldızlar, senin için
son kez parlayacak
sabaha karşı, seninle birlikte sönecek

seni bekleyen kavak ağacı
rüzgarın serinliğini son kez duyumsayacak

alırken seni kollarına, başı eğilecek...

kuşlar, en masumken, en kötüsünün üstünde
sen gülümse diye
son kez süzülecek

ne kavak ağacı yükselecek,
ne kuşlar ötecek,
ne ay vuracak,
ne yakamoz parlayacak,
gün’ü sorarsan, doğmaya utanacak

kaldır başını
son kez bak delikanlı
bak ki
seç gökteki yerini...

kaç şair ağıt yazdı da yetmedi tarife
yoldaşların sessiz ağladı

kesin beni, ayırın kollarımdan,
geçmez, konmaz oldu kuşlar dallarımdan...
kabuk bağlamaz oldu yaram
ahh! halim olmayaydı da tutmasaydım Deniz’i...

ağaç çırpınarak ağladı
dostların için için ağladı

eğil kavak, eğil
bükül kavak, bükül
kalmamış masumiyetin,
ne yeşilin, ne özün sökül!

ağlıyorum hâlâ
gelemedim yoluna
dokunmadım taşına

aynı gece sancılandı şafak
boğdu, bir canı daha yavşak...

git, dedim, selam söyle abine
Üsküdar’ım gitti, abim Deniz’e

uyandı yine ölülerim
çok sıkışık yüreğim
yer yok, yeni bir ölüye
ağlaştık birlikte öylesine

şimdi DENİZ olunmalı ölesiye...

5 Mayıs 2024