Usandım Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

USANDIM

Fevzi Emir Yılmaz

Hane benim değil, han benim değil,
Beden benim değil, can benim değil,
Gezer damarımda kan benim değil.
Bedenden usandım, candan usandım,
Damarımda deli kandan usandım.

Esince inceden sevdanın yeli,
Savurdu aklımı, eyledi deli.
Ayrılıkmış bunca aşkın bedeli.
Sevdadan usandım, senden usandım,
Sana yâr olmayan benden usandım.

En değer verdiğim vefasız çıktı,
Yıkılmaz sandığım bendimi yıktı,
Gönül cânânından, canından bıktı.
Cilveden usandım, nazdan usandım,
Baharı olmayan yazdan usandım.

Belirir karşımda tarifsiz çile,
Anlatmaya kalksam zor gelir dile,
Son kapı yüzüme kapandı bile.
Umuttan usandım, faldan usandım,
Vuslata çıkmayan yoldan usandım.

Senede bir olsun sor ahvâlimi,
Açıver sinemi, bir gör hâlimi,
Canımdan can aldı sevda talimi.
Ayaktan usandım, dizden usandım,
Gerçeği görmeyen gözden usandım.

Âcizim, elimden bir şey gelmiyor,
Dert çekmemiş insan hâlden bilmiyor,
Gönlüm istese de yüzüm gülmüyor.
Bağrıma bastığım taştan usandım,
Aklı firar etmiş baştan usandım.

Ömrümün güneşi erken karardı,
Derbeder sinemin nevri sarardı,
Yürüdüğüm yollar çıkmaza vardı.
Yarından usandım, dünden usandım,
Yüzüme gülmeyen günden usandım.