Masanın üzerinde iki fincan duruyor;
Biri çay,
Öteki bekleyiş.
Ne tuhaf...
Bir insanı unutmak,
Onu hatırlamaktan daha çok yoruyormuş.
Çünkü insan, en çok gideni değil,
Giderken odada unuttuğu ışığı özlüyor.
Ve insan,
Bazen bir fincanın dudak payında,
Bazen camdaki solgun bir yansımada
Kendine değil,
Eksilen bir mevsime rastlıyor..
Kayıt Tarihi : 9.08.2026 18:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!