Kalem de unuttu artık yazmayı,
Sayfalar da soldu, rengini yitirdi.
Bilemiyorum artık, hangi zamandayız,
Sorduğum insanlar zamanı unuttu.
Yazar kitabını unuttu,
Doktor hastasını unuttu.
Ben seni unuttum,
Kendimi unuttuğum kadar.
Hatırlamıyorum artık mutlu olmayı,
Sevmeyi, sevilmeyi, değer vermeyi.
Bir umuda sığınıp hayal kurmayı,
Her şeyi unuttum artık, kendimi unuttum.
Kayıt Tarihi : 6.10.2026 20:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu Şiir Nasıl Doğdu? O gece aslında şiir yazmak gibi bir niyetim yoktu. Masamda boş bir defter, elimde aylardır dokunmadığım bir kalem vardı. Uzun zamandır hiçbir şey yazmıyordum. Eskiden birkaç kelimeden bile sayfalarca şey çıkarabilen ben, artık tek bir cümle kurmakta zorlanıyordum. Kalemi elime aldım ama sayfaya hiçbir şey yazamadım. Sonra fark ettim ki mesele yazamamak değildi. Ben, ne yazacağımı unutmuştum. Bir zamanlar beni mutlu eden şeyleri düşündüm. Sonra sevdiğim insanları, kurduğum hayalleri, kendimi en son ne zaman gerçekten “ben” gibi hissettiğimi... Hiçbirinin cevabını bulamadım. Kalem hâlâ elimdeydi. İlk cümle o zaman geldi: “Kalem de unuttu artık yazmayı...” Sonrası kendiliğinden döküldü. Yazdıkça aslında bir şiir değil, uzun zamandır içimde biriktirdiğim şeylerin izlerini çıkarıyordum. Her dize, unuttuğumu sandığım başka bir şeyi hatırlatıyordu. En sona geldiğimde ise uzun süre kalemi bırakamadım. Çünkü yazdığım son cümle, bütün şiirin nedenini anlatıyordu: “Her şeyi unuttum artık, kendimi unuttum.” O gece şiiri bitirdiğimde mutlu değildim. Ama ilk kez uzun zaman sonra içimdeki sessizlik biraz azalmıştı. Belki de bu şiir, yazmak istediğim için değil; Artık susamadığım için doğmuştu.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!