Sabah tan yeri kizillasmis,
Günes yavas, yavas gülümsüyor Dünyaya.
Oturmusum bir iskeleye elimde sicacik citir citir bir simit.
Yine yepyeni umutlarla basliyor gün diyorum kendime.
Kahvehane coktan acilmis,
Yeni demlenmis cayin kokusu yayiliyor etrafa.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta