Çocukların oynaşmasını duydu uzaktan,
Farkında olmadan, ayakları taşıdı onu, haberi yoktu kendinden.
Nihayet ayakları durmuştu bir bankın kenarında,
Çocukları görünce fark etti, girdiğini parka.
Ansızın -bir şimşek gibi- otur! dedi gözleri, göz ucuyla ona.
Bacakları büküldü oturuverdi banka.
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta