En karanlık ufkun yası uyuşsun,
Islak rüzgarların sesi buluşsun,
Kızıl şafakların kanı tutuşsun,
Dilsiz gökyüzünün hüznü konuşsun.
*
Ne yolcuyu bekler ne liman arar,
Sonsuz köpükleri gözüyle tarar,
Zaman hep ahşap gövdesini yorar,
Her damla tuz ona derdini sorar.
*
Solgun sislerin içinde bir duman,
Bu yorgun tekneye acımaz zaman,
Kara dalgaların öfkesi yaman,
Fırtına vurunca vermez hiç aman.
*
Meçhullere sessizce akıp gider,
Tahtasına sinmiş tükenmez keder,
Parçalanmış yelken rüzgarı iter,
Bu sonsuz karanlık ne zaman biter.
*
Dertlidir gecenin o ıssız koyu,
Sürükler yükünü asırlar boyu,
Kimseler bilemez bu garip huyu,
Gözyaşıyla dolar denizin suyu.
*
Çatlakları sızlar üşür hep derin,
Rüzgarın nefesi buz gibi serin,
Yorgun direğinde hüznü var yerin,
Islak ağıtları düşmüş göklerin.
*
Sulara gömülmüş umutlar yavaş,
Kendi kaderiyle eder hep savaş,
Rüzgarsız havada sular tek sırdaş,
Her dalga köpüğü sancıya kardaş.
*
Denizin kalbine sessiz bir akış,
Yıldızsız semadan hüzünlü bakış,
Tahtaya işlenmiş dert nakış nakış,
Meçhule uzanmış bu dilsiz çıkış.
*
Sonsuza doğru açılırken deniz,
Ardında kalmıyor silik ince iz,
Bu garip tekneyle yolculukta biz,
Karanlık sularda saklanmış her giz.
*
Bitmeyen yollara serilmiş derya,
Görülmez burada hiç de bir rüya,
Yalanmış umutlar silinmiş güya,
Durgun ummanlarda dert salapurya.
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 17:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!