uyuyan dilimi uyandırdım
sözcük dirilttim
ak çarşafları yıkadım kirlettiğim
kokunu eklemeliyim
bir kadın geçmeye görsün önlerinden
budarlar ağaçları eteğinden
çıplak severler dalları
budakları çıplak
meyveleri soyarak
hiç bir bahar almadı koynuna
anızlarda tattı ilk şehveti
teninde kıymıklar çığlık çığlığa
bereketini yitirmiş toprak üstünde
serili kaldı badem gözleri
ne kulağı vardı hislerinin ne canı yüreğinin
Tekleme
bir mevsim daha bitti
penceremde güz sineği
canlanıyor tenimde
halliceyim hem de yeğin
duyumsarım heyecanımı
böyle yüreğimi tekmeleyen
iki cihanı bir araya getirmeyi
hiç bu kadar
istemedim ben
başım dönüyor bazen çatlak bir duvara tutunuyorum
öylesine ayakta.
bazen delifişek bir fırtınanın ortasında
biliyorum gelmeyecek trenleri beklediğimi
boş gar bankları gözlerime dokunuyor
bekleyen yüreğimde inciten bir sızı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!