Uğultular Şiiri - Oğuz Ozan

Gecenin tel örgülerini
Sarıp sarmalayan çiy taneleri
Arar tenini-
Sessizliğinde kavuşur tüm nağmeler
Yokluğunda suskun yakarışlar...

Bocalar bir bakışın ardından
Ayın karanlık yüzüne akar
ürperen gölgeler-
Çözülür sırların kadim dilinde.
Bir yalnızlık büyür içimde,
Sana vardıkça derinleşen.

Uzar gider ufuklar düşlercesine
Düşer yıldızlar boşluklara afakında-
Kaybolur mesafeler yâdın buğusunda
Çağlar bilinmeyen hayatlar
Birbirlerine açılan kaynaklarda

Yer gök bir iken
Tutunur denize açılan dehlizlere
Ruhum varlığının kıyısına vurur
Derin bir yalnızlığın uğultusunda...