Ufkumdaki sen Şiiri - Can Elif

balkonuna sığınmış,
yağmur usulca göğe anlatmış içindekini…
Ben de uzaktan, aynı yağmurun altında
seni düşünmüşüm.

Gök beyazmış bugün,
ama benim içimde sana ayrılmış
küçücük bir mavi varmış.
Ne zaman yağmur yağsa
o maviye biraz daha yaklaşıyorum sana.

Rüzgâr eski bir şarkıyı kulağına bırakmış,
ben o şarkının sustuğu yerde
özlemini duydum.
İnsan bazen bir kokuda,
bir yağmur damlasında,
uzaktan geçen bir kuşun kanadında
sevdiğine rastlıyor.

Belki sen manzaraya dalmışsın,
ben ise o manzaranın içinde
seni aramışım.
Denizin ufka kavuştuğu yerde
bir gün yollarımızın da
sessizce birbirine değmesini dilemişim.

Çünkü özlemek,
seni her an düşünmekten fazlasıymış…
Bir yağmur yağarken
“Keşke burada olsaydı” demekmiş.
Bir şarkı duyduğunda
onu paylaşmak istemekmiş.
Akşam çökerken
yanında sessizce oturmayı özlemekmiş.

Kumru sığınmış balkonuna,
ben de seni saklamışım içimde.
Sen belki bu manzaraya dalmışsın,
ben ise senden kalan bir duygunun
içinde uzun uzun durmuşum.

Ve biliyor musun,
bazı özlemler konuşmuyor…
Yağmur gibi sessizce yağıyor,
ama insanın en derin yerine dokunuyor.

Benimki de öyle…
Sessiz, kırmadan,
hiçbir şey istemeden;
sadece sana biraz daha yakın olmayı
özleyerek…
ve sen gelmişsin hissi …
****i’’