Uçurum Şiiri - Rümeysa Demirelli

beni yıllarca giderayak yakaladın
hayattan giderken yakaladın
baktığım uçurumlardan beni çekip aldın
intiharın eşiğinden aldın
sonbahardan kışa bir şey değişti
beni bir şeyle yaftaladın
bana bakan uçurumların kenarına
beni hep sen bıraktın
kanatsız bir melektin de
kanatların ben olunca mı uçtun

beni bir yıl yanına çağırdın
saçındaki dalgalara çağırdın
dağıldığım şehirden beni toplayıp aldın
karanlıkların içinden aldın
geceden sabaha bir şey değişti
beni ansızın silip attın
hayatımı dağıtan başka bir şehre
beni çağırmayı bıraktın
çok vicdanlı bir melektin de
benden mi ürküp uçtun

beni haksızlıkların en büyüğüyle bıraktın
kendi yanlışlarımla baş başa bıraktın
vicdan mahkemelerinde beni yargıladın
yalnız kendi doğrularınla yargıladın
sevaplardan günahlara bir şey değişti
beni günahlara yakıştırdın
dipsiz cehennemlerin içine
beni dinlemeden attın
şaşmayan bir adalet terazin vardı da
sol kanadın bir tek bana ağır basınca mı uçtun

beni her yolun başında gözden çıkardın
hayatına giremeden çıkardın
kafana esen her rüzgârda beni yakamdan tuttun
görmediğin şeytanlarla bir tuttun
kalbinden aklına bir şey değişti
beni yollarda unuttun
sen dahil kadirbilmezlerin arasına
beni sürükleyip kaçtın
kanatlarına hep melekler aldın sanki de
beni mi sığdıramayıp uçtun

beni geçen yıl yine aradın
seni unutmuşken aradın
döndüğüm ölümlerden beni uyandırdın
geçti bildiğim acılarıma uyandırdın
geçmişten bugüne bir şey değişti
beni belki yaftalarımdan arındırdın
geçmeyen acılarımın kucağına
beni tekrar getirip bıraktın
bana gelmeye takatin kalmıştı da
yarı yoldan dönüp nereye uçtun