Yumdum gözlerimi rengarenk kasnaklı
uçurmalarımı saldım semaya
saçaklarına yaşamı bağladım
alaimi semaya benzettim (gók kuşklarını)
beyazın adına barış, maviye umut dedim
uçurdum, Ebabil kuşlarına yoldaş ettim
ózgúrlúk şarkıları sóyerken uçurtmalarım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




umutlar daim olsun her kötü günün aydınlık bir sabahı vardır.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta