Uçtu Paralar Şiiri - Kasım Kobakçı

Cüzdanlar boşaldı, uçtu paralar,
Ocağın başında dertler tütüyor.
Ekmeğe yetişmez oldu yaralar,
Hayaller bir bir küçülüp bitiyor.
*
Sımsıcak odalar soğudu birden,
Neşemiz silindi kalktı bu yerden,
Yavrular habersiz gelen kederden,
Umutlar karanlık yolda yitiyor.
*
Kaynamaz ocağın üstünde aşı,
Dinmiyor anamın gözlerin yaşı,
Eridi yuvanın temeli taşı,
Yürekler darlanıp içe batıyor.
*
Sofrada bölündü kuru bir ekmek,
Boynumuzu büktü bunca ezilmek,
Ne kadar zor imiş bu derdi çekmek,
Kaşların altından hayat çatıyor.
*
Pazarın yerinde dökülür figan,
Evlere sızıyor korkuyla ziyan,
Kalmadı kimsede ne ses ne derman,
Pahalılık bize dertler satıyor.
*
Sessizce oturur hüzünlü baba,
Boşuna gitmiştir verdiği çaba,
Giyemez sırtına yeni bir aba,
Mahzun bakışlarla öyle yatıyor.
*
Pencereden vuran solgun bu gündüz,
Yokuşa dönüştü yürünen her düz,
Baharı beklerken geldi kara güz,
Kalplerimiz şimdi ürküp atıyor.
*
Çocuklar soruyor, boynu büküktür,
Sırtımızda duran koca bir yüktür,
İçimizde büyüyen dert, büyüktür,
Hasret acısına zehir katıyor.
*
Sabırla yoğrulur evde umutlar,
Dağılır elbet bu kara bulutlar,
İçimde büyüyor sessiz sükutlar,
Yuvanın sıcak sevgisi yetiyor.