Tutulup Kaldım Şiiri - Filozof Sosyolog

Bir merhabayla başladı her şey...
O merhabayla birlikte,
kalbimde aşkının filizleneceğini hissetmiştim sanki.
İçimden bir ses fısıldıyordu yüreğime:
“İşte bu...”
Benimle çok ilgiliydin, sevgi doluydun.
“Ruhunla ilgileniyorum,” demiştin o gün.
İlkbaharın ilk ayıydı, bana güldüğün gün.
Belki sen farkında değildin,
Belki de bilerek yaptın..
O gülüşünle yüreğime bir tohum ektin...
Kalbimde ektiğin tohumlar çiçeklerini açtı.
İlkbaharın getirdiği güzelliklerle
kalp bağımız daha da güçlendi.
Bazen küstük, ardından barıştık...
Kızdık, kırıldık, inatlaştık.
Bazen sustuk,
Bazen birbirimize doyamadık.
Ama ne yaşarsak yaşayalım
hiç vazgeçmedik birbirimizden.
Zamanla birbirimize ev olduk.
İnsan hiç evinden vazgeçer mi?
Güvendiğin, sığındığın, korunduğun tek yerdir orası.
İçi sıcacıktır...
Tıpkı senin yüreğin gibi.
Ben sana tutuldum adam;
hem de öyle bir tutuldum ki...
kendime şaşacak kadar.
Bazen “Bu ben miyim?” diyorum.
Bazen de “Aşkın hikmetine sual olunmaz.” diyorum.
Fark ettiğim bir şey var:
Senin yanında ciğerlerim bayram ediyor
Senin yanında gamzelerimde tatlı bir duruş beliriyor,
Senin yanında zaman hızla akıp gidiyor
Kalbim sen diye atıyor.
Fark ettiğim başka bir şey daha var,
birbirimizleyken rahatız.
Doğalız.
Kendimiziz.
Farklı rollere girmeden,
maske takmadan,
“Acaba beni yanlış anlar mı?” demeden
olduğumuz hâlimizleyiz
Belki de gerçek aşk böyle bir şeydir;
ne çok sorguluyorum, değil mi?
Ha, bir şey daha fark ettim
Sen benim;
dokunmadan da sevebildiğim,
görmeden de güvenebildiğim,
kendim olmaktan çekinmediğim,
susarken bile anlaşılabildiğim,
kalbimin dinlendiği,
huzur bulduğum tek yersin...
Kader bizi ne zaman
yüz yüze getirir,
ne zaman yüzümüze güler?
"Her nasip vaktine esirdir"i
bildiğim kadar bilmiyorum bunu...
Şimdi çok uzaklardasın.
Aramızda yollar, ülkeler, hatta zaman var.
Ama az kaldı...
Sevmeye çeyrek kalaya
iyice yaklaştı kavuşmamız.
Yokluğun içimi üşütürken,
varlığın içimi ısıtıyor
seni beklerken.
Her gün biraz daha seviyorum seni.
Her gün biraz daha istiyorum.
Her kırgınlıkta,
bir o kadar da her özlemimde
biraz daha sana bağlanıyorum...
Biraz daha sen kokuyor yüreğim.
Aylar geçtikçe
biraz daha evim oldun.
Ve şimdi düşünüyorum da;
insan bazen
sadece bir eve değil,
bir insanın kalbine de yerleşirmiş.
Onu benimsermiş.
Öyle de oldu...
Sen benim yüreğime
o gün yerleşmişsin adam.
Kısaca,;
Bir tek sözüne...
Bir tek gülüşüne...
Bir tek merhabana...
tutulup kaldım.