Tutkunum Cana Şiiri - Kasım Kobakçı

Yüzü süzünce,
Saklanıp kalır.
Ceylan misali,
Kalpte filizler.
Fikri kaplarken,
Ilık esinti,
Günün batışı,
Nurlu aydınlık,
Bütün gün şenlik.
Yüzün gülümser,
Yenen lokmadan,
Solunan gazdan,
Yazılan sözden.
Akıl kavrarken,
Sarmak dilersin.
Canan bilinen,
Çekinip durur.
Kollar kasılır,
Yarına kalır,
Hisler kilitli.
Gönlün coştukça,
Neşen büyürken,
Giysiyi dürer,
Örtüyü çeker.
Taştan sekişi,
Görmeyi diler.
*
Soğuk geceler,
Uyku bölünür,
Uyanık düşler,
Aslında yoksun,
Lakin aklımsın.
Fikir sönerken,
İzi kaybolan.
Nefes aldıkça,
Zihnimde duran.
İçim çırpınır,
Kolay sanılan,
Aşığım yare.
Akılda tutun,
Kalpten pusula.
Merak edişin,
Yanıtı gelir,
Vurgunum inan.
*
Suret süzünce,
Yanak kızarır,
Titrer bedenler,
Gönül şenlenir,
Umut yeşerir.
Kalpteki alev,
Şafak parlayan,
Işık selisin,
Tüme başkaldır.
Keyfe doyulmaz,
Sular yutarken,
Koku çekerken,
Kitap süzerken.
Sırrı çözülen,
Tutmak dilenir,
Yari bedenden.
Gücün tükenir,
Bilek bağlanır,
Erteye sarkar,
Yönler kapanır.
Coşku taşarken,
Tatlı sancılar.
Üstünü dürer,
Döşeği serer,
Ayak sesini,
Gözlemek diler.
*
Karlı ayazda,
Kirpik kapanmaz,
Akıl gezinir.
Cismen uzaksın,
Fakat candasın.
Zihin yorulur,
Gölge dökülür,
Varlık sürdükçe,
Derin hücremde.
Feryat koparken,
Zahmetsiz kurgu.
Sevdalı yârim,
Aklında tutsun.
Göğsümden mektup,
Sualler biter,
İlan vaktidir,
Tutkunum cana.