Turan Çay Şiirleri - Şair Turan Çay

Gün ışırken bile uzayan gecemde,
içimde büyüdü uğultulu sessizlik.

Rüya değil,
düşlerimi gölgeleyen
korkularımın karaltısıymış.

Çay mı içsek önce,
sözlerimiz ılınsın birbirine;
buğusunda erir belki
uzun suskunluklarımız.

Sonra bir kahve söyleriz,

“Gürültü geçince...
insanın gerçek sesi duyulur.”

Herkesin bildiği bir sırdı:
şehir içinde şehirlerin,
dağımda dorukların sessiz kırılışı.

“Ne tam yakın ne bütünüyle uzak:
Bazı duygular kapı aralığında yaşar.”

Bazen “sen” oluyorum dilinde,
bazen “siz”.
Aramızdaki mesafe

Aynı cümlede
iki gölge vardı.
Biri açık,
öteki koyu.

Birinden söz geçiyordu —

“Bazen şehirler içimizde çöker.”

Bir ömür
herkese yer açtım içimde;
kapılarımı geniş tuttum,
odalarımı daraltarak.

Akşamın eğimi
bir kapının gölgesine bıraktı adımı.
Taş eşik,
kimseyi çağırmamış gibi.

Bahçede sabaha yakın;