Eşik Şiiri - Turan Çay

“Ne tam yakın ne bütünüyle uzak:
Bazı duygular kapı aralığında yaşar.”

Bazen “sen” oluyorum dilinde,
bazen “siz”.
Aramızdaki mesafe
iki kelime arasında
yer değiştiren bir kapı gibi.

Ne ardına kadar açılıyor,
ne büsbütün kapanıyor;

ben eşiğinde durmayı öğreniyorum
incitmeden sevmek gibi.

Sesin yaklaştığında
içimde bir oda aydınlanıyor,
sonra bir cümlenin ortasında
ışığı biraz kısılıyor yine.

Anladım ki,
kimi insanlar
ne kapının önünden ayrılır,
ne de içeri girer;
kendisi için bırakılmış
o ince aralıktan
yalnızca bakmayı seçer.

Bu yüzden
ne “siz”i zorluyorum,
ne de “sen”den uzaklaşıyorum;
dokunmadığımız o kapı
konuştuğumda “siz” diye kapanıyor,
sustuğumda “sen” diye aralanıyor.

Bekliyorum —
akşamı bilen çiçekler gibi.