Şehrin ışıkları söner ardımda,
mor bir yara açılır ufukta.
Zırhım ağır, kılıcım suskun,
gecenin koynuna düşer yolum.
Yorgun bir savaşçıyım,
Şehrin uzak ışıkları sönüyor ardımda,
ufukta mor bir yara gibi
ağır ağır kapanıyor akşam;
bir ömrün yorgunluğunu taşıyorum omuzlarımda,
zırhım ağır geliyor artık,
kumlara saplanıyor kılıcım,
Üstümde yine bir muhacir hüznü
Bakılan her çehre bana, bütün buğdayları yanmış
kavmini doyuramayan bir hükümdarın yalnızlığını hatırlatıyor
Sanki herkes buralı bense oralıyım
Ufkun çizgisi kirpiklerime değdi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!