Ardımda Sönen Şehir Şiiri - Tuncay Korkmaz

Şehrin uzak ışıkları sönüyor ardımda,
ufukta mor bir yara gibi
ağır ağır kapanıyor akşam;
bir ömrün yorgunluğunu taşıyorum omuzlarımda,
zırhım ağır geliyor artık,
kumlara saplanıyor kılıcım,
gecenin derinliğine doğru yürüyorum.
Yorgun bir savaşçıyım;
bütün zaferlerimi yol kenarlarında bıraktım.
Hiç fark edilmeyen o çiçeğin başında durmak,
kaybolan yıldızlardan bir demet yapmak istiyorum.
Yürüyorum, şehrin ışıkları ardımda;
hiç gidilmemiş yolları seçiyorum
izsiz patikalardan.
Karanlık artık dışımda değil,
göğsümün içinde ağır ağır büyüyen bir ses,
benimle yürüyor.
Kökleri göğü yırtan bu sağır ormanda
ağaçlar adımı dallarına düğümlemiş,
rüzgâr çocukluğumun seslerini taşıyor.
Gecenin en zifirisinden bile
hiç korkmadım bugüne dek;
şimdi kendi sessizliğimin yankısından korkuyorum.
Ne ordular yendim ben;
şimdi kendi zırhım omuzlarımı eziyor.
Ben kendimi bir dağ sanırdım,
içimde taşıdığım taşlar çoktan
kendi sessizliğimde ufalanmaya başlamış.
Yürüyorum.
Her adımda biraz daha eflatun,
bir güneş gibi eriyor şehir;
derinleşiyor içimdeki orman,
puslu, sıcak ve gür.
Anlıyorum; insan bazen bir yere varmak için değil,
kendisinden geriye ne kaldığını görebilmek için yürür.
Kelimeler çoğalıyor içimde;
çağırıyor, kaynıyor,
oturuyor göğsümün tam ortasına.
Yürüyorum.
Ardımda kalanlar
vedalaşır gibi konuştuğumu anlamayacaklar;
gözlerimin içinde büyürdü şiirler,
hiç görmeyecekler.
İnsan, gözünden yaş dökmeden de ağlar;
bunu bilmeyecekler.
“O bize daima bir yol açardı,” diyecekler;
hiç bilmeyecekler
kendi pusulamı kaybettiğimi.
Yürüyorum.
Yalnızlıktan da, geceden de,
karanlıktan korkmadığım kadar korkmuyorum;
yalnızlık bir geceymiş,
sabaha karşı çekilen bir gölgeymiş.
Ben yalnızlıktan öte bir yere düştüm;
ne yana dönsem çarpıyorum duvarlarına.
Ben yalnız değil,
kimsesizmişim.
Şehir görünmüyor artık ardımda.
Yürüyorum.
En az yürünmüş yollarda;
belki bir çiçeğe,
kaybolmuş bir yıldıza,
aradığım o eve doğru..
..
Ankara, Eylül 2017