Tüm Kainatım Şiiri - Kasım Kobakçı

Sevdayı, dokunduğu her nakıştan bilirim,
Hasret yüzünden, yolum çıkmaza girdi derim,
Çöllere düşen, o Mecnun'un yoldaşıyım,
Her aşığın kederini, sırtımda gezdiririm.
*
Ey Nur, bambaşka bir lisanla süzül ruhumuza,
Anlat ve sürükle bizi, o meçhul ufuklara,
Senden bir işaret düşmezse, kader sayfasına,
Halimizi anlatacak, yoktur doğru bir pusula.
*
Özlem közüyle kavrulan, bir sinem var,
Bu sızının yükünü, senelerdir göğsüm çeker,
Dön, uzat elini, çıkar kuyudan şimdi beni,
Dön, karanlığın ortasında kaybolsun nefesim.
*
Bizsiz, aşamazsın bu kader köprüsünü,
Senin için, sığınak olsun şu sadakatim,
Süzül göklerin katından ve kon bahtıma,
Gel, şefkatinle sarmalansın bütün varlığım.
*
Üşüyen bedenim, merhametinle ısınsın,
Yalnızlık ayazında, titreyen bir yaprağım,
Ört üstümü, o koruyucu dokunuşunla,
Bebekler gibi, masum uykulara dalayım.
*
Beyazlara bürüsün beni, senin ellerin,
Silinsin hafızamdan, kiri pası dünün,
Yeni doğmuşçasına, açılsın gözlerim,
Sadece senin suretini, görsün bakışım.
*
İradem kalmadı, teslimim senin hükmüne,
Nereye götürürsen, orasıdır yurdum,
Çözülsün dizlerimin bağı, huzurunda,
Güvenli limanında, demirlesin gemim.
*
Dışarıda kopan fırtına, bana değmesin,
Senin kurduğun o koza, dünyamı örsün,
Kaçıp saklandığım, en kuytu mağaramsın,
Yıkılmaz duvarlarınla, çevrilsin ömrüm.
*
Zaman dursun, o kuşatmanın çemberinde,
Ne evvel kalsın geride, ne de ahir,
Sadece, şimdinin sonsuzluğu sürsün,
Varlığınla bütünleşsin, eksik parçam.
*
Son nefes gibi değil, ilk nefes gibi,
Müjdelesin gelişin, o beklenen sabahı,
İnsin semadan beklediğim, o şifalı tül,
Gel, kundağınla örtülsün tüm kainatım.