Tükenmez Arzular Şiiri - Kasım Kobakçı

Zenginlik peşinde koşan adımlar,
Haksız kazançlara uzanır eller.
Gözünü doyurmaz soylu hanımlar,
Tükenmez arzular, kuruyan seller.
*
Milletin sırtından doyan bezirgan,
Hileli tartıyla kurulan kervan,
Zalim sofrasında ezelden mihman,
Garipler ağlarken o hep gülmekte.
*
Vurgunla kurulmuş sahte saraylar,
Hırsızlık burcundan yükselen aylar,
Haramla beslenen o huysuz taylar,
Halkın emeğini çalıp yutarlar.
*
Koltuğa yapışmış bırakmaz asla,
Ruhunu süslemiş karanlık yasla,
Mazlumu eziyor bitmeyen hırsla,
Cebini doldurur sessiz köşede.
*
Gizlice cebine tomar koyanlar,
Fukara aşını zalim soyanlar,
Uyuyan vicdanla şerre uyanlar,
Masumun ahıyla yaşar dururlar.
*
Menfaat uğruna dostu satanlar,
Temiz umutlara çamur katanlar,
Gaflet uykusunda rahat yatanlar,
Hesap günlerini unutmuş belli.
*
Torpille kurulan düzenli ağlar,
Arsızın önünde eğilir dağlar,
Gözyaşı dökerek karalar bağlar,
Yetimler çaresiz feryat etmekte.
*
Sırmalı köşkünde yatar paşalar,
Kibirden kör olmuş bütün ağalar,
Zalimlik tahtında kötü krallar,
Milletin halinden anlamaz kalpler.
*
Vergiler yüküyle ezilen halklar,
Torpilli soyluya açılır parklar,
Rüşvetin ağıyla dönüyor çarklar,
Masumlar köşede çile çekiyor.
*
Utancı unutmuş yüzsüz suratlar,
Eğriyi doğruya katar inatlar,
Koltuğu koruyan sahte beratlar,
Günahlar gölünde boğulacaklar.