Tufan Şiiri - Kasım Kobakçı

Mısır zindanlarında, aydınlık beklemesin,
Kimsesiz kalmışların, suçu kimin boynunda,
Hainin, kılıç tutan parmakları çok uzun,
Acıma duygusunu, yitirmiş zalim ordu,
Yıkıldıkları anda, neşe silinip gider.
*
Gözlerini kaçırıp, izimi sürme hünkar,
Tövbeler arkasına, gizlenmiş hevesinle,
Bordo kalsın, sıradaki ağır yenilgimiz,
Gül yaprağına sarıp, ruhumu üstüne tak.
*
Şirin isimli kıza doğru, yükseleceksin,
Kavrulup gidenlerin, feryadı işitilmez,
Ateşte tutuşanın, kandilidir parlayan,
Başıma savrulacak, kar tanesi Asya'dan,
Gözlerini kaçırıp, izimi sürme hünkar.
*
Alınyazımla, gizli anlaşmalar kurarım,
Fırtınaya dönüşüp, liman liman gezerim,
Kıymetli yüzündeki, tebessümü izlemek,
Yaşama döndüm, kızıl suların ortasında.
*
Sayısız yıllar boyu, sırlarını anlattım,
Gökyüzünde süzülen kuşlara, hayran kaldım,
Kimsesiz adımlarla, yürüdüm ağır kışta,
Bekliyorum tetikte, bütün manzaraları.
*
Yenilmez inancımla, kuşandım zırhlarımı,
Gecenin ortasında, nöbetteyim durmadan,
Uzaklardan gelecek, işaretlere doğru,
Adanmış ömrüm feda, büyük zafer yolunda,
Korkmaz yürek bağrında, cesaret büyütürüm.
*
Meydan okur dururum, sessizliğin sesine,
Gelecek korkuları, söküp attım içimden,
Kılıcım kınındadır, ansızın çekilmeye,
Sürekli uyanığım, kopacak tufanlara.