Tuaf. Şiiri - Fehmi Tazegül

Ne günlerdi dedim ben kendime.
Komşuları arayıp halllerini sordum.
Çok uzak kaldım Karsa mahalleme.
Bu gurbette yoldaş bir tuaf oldum.

Hatırladım ben dayımın dükkanını.
Eksiksiz hatırlarım yaşanan her anı.
Elimle koymuş gibi bilirdim her yanı.
Ben sonunda arkadaşları buldum.

Ülkem hep beslenirdi hikayelerden.
Güzelim komşularımız vardı eskiden.
Ortalıkta geçilmezdi saygı sevgiden.
Vardı benim yüzlerce yoldaş dostum.

Fehmi.
Tanıdık kimseler kalmamış buda belli.
Herşey değişmiştir silada görmüyeli.
Sokaklar kaldırımlar olmuş insan seli.
Onları efkarlı acılı kederli gördüm.