mutluluğun portresiydi yaşanmışlıklar.
biz ise yaşadık onları,
yerlerinin,
bir daha asla doldurulamayacak oluşunu bilmeden…
zamanın kıymetini çok geç anladık.
çocukluğun saflığını küçümsedik kendimizce.
büyükmek, sorumluluk almak istedik.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta