Ne çıkar yaşamaktan,
En güzel günlerle oyalanmaktan,
Fark ettim de geç oldu,
Rahmetli hislere inceden elveda;
Edebilen etsin, ruhsuzluğa merhaba
Ta ki başka bir gülüşe kanıncaya kadar
Sen bana erkendin, ben sana geç
Bitecek bu ızdırap, sonlanacak er ya da geç
Ya alnına kondurduğum bir veda busesiyle
Ya da içimizdeki çocuğun neşeli sesiyle
Her şeyi gördüm, açık gözümün perdesi
Yazmıyorum artık
Ne sana ne deftere
Söyleyeceğim de bir şey kalmadı hem
Artık ne tadım var ne de çayımda dem
Aylardan birinci günü daha taze yokluğun
Daha taze vazgeçişinin baharından
Bir insan, meleklerden alınmış bir izin gibi,
Aynı olabilir parmak izlerimiz.
Kovdum ellerimden ceset torbalarını.
Dönme geri.
Benliğimin galerisi tanrıların sesine benzemekte,
Kan revan bir gönül, gömün beni!
boğulmama izin verdin
kendi suyunda
gölgelerle dolu bir odadaydık
hepsi tanıdıkların
gözlerimi açamadım
kendi aydınlığında
sanma sevgisizdir gönüller
bir bakış yeter yakmaya
sanma ölür sevgililer
en güzel besteyi
gözlerin,
en iğrenç yalanı
Sen, ilk ve ilk istek
Ziyan gibi gözüken onca ay
Onu kazıman için ömür gerekecek
Bu sene sanki erken geldi sonbahar
Sen, ilk ve ilk istek
Öldün diyelim
Arkadaşların bunu duyacak
Üç beş dakikalık donma seansı
Ve devam edecek çorbasını içmeye
Annen perişan baban kilit vurmuş ağzına
Kardeşin girmeni bekliyor kapıdan
Kararır kapkara olur şimdi gümüşlerin
Çocukluğuma dokunduğun ellerini çek
Mutlu süren anlarda hatırda gülüşlerin
Her hikaye gibi bu da en sonunda bitecek
Sen herkese ben bir hiçe aitim




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!