Toprak Ana Kanıyor Şiiri - Gülşen Şenderin

TOPRAK ANA KANIYOR

Kederler içinde, ruhum çekiliyor, yüreğim yanıyor
Ey güzel yurdum! Halkım kaygılı, elem üstüne elem
Hüzün yaprakları döküldükçe, Toprak Ana kanıyor
Kanıyor haneler, açlık, fakirlik, çürüme diz boyu
İsyan içinde, ne zaman, umutsuz bir yüz görsem
Emeğin çığlığı, nasırlı ellerin ağıtı yankılanıyor…

Çok çeşit verimlilik, üretim şenliklerine ne oldu?
Toprak Ana seni, bu kadar kim yordu, kardı zehre.
Harran Ovası, Çukurova, Amik, ırmaklar, denizler
Çığlıkların, keşke bir çözüm olsa organik yaşama
Hormonsuz sebze, meyve, tahıllar … Doğal gübre
Kimyasallardan, zehirlerden arınmalısın Torak Ana…

Bu nasıl bir boşlama, gereklilik dış kaynaklı ürünlere
Patatesin hası, üzümün rayihası düş mü hayal mı
Pamuk, zeytincilik, bağcılık, ayçiçeği, ceviz, fındık
Toprak üstündeki bolluk, altındaki zenginlik nerde
Boşa söylenmiyor; ata tohumu, yerli malı, yerli malı
Doğa kendini sorguluyor, nasıl yenileniriz yarınlara…

Enflasyon sarmalında ekonomi batık bir gemi misali
Kaynaklar yetersiz, geçinmek zorlaştı, üretimde kış
Sonun başlangıcına çağrı gibi, sistemde ne çok yanlış
Suskunluğun sesinde, erkin zulmünde ezilen ezilene…
Ast olan, sarı başakların öyküsü, Anadolu’nun türküsü
Toprak Ana sen ki, aşkın bitimsiz hasadı, büyülü masalı…

Gülşen Şenderin