Bazen görürüz kasıla kasıla yürüyenleri,
Sanki ayakları yere basmıyor hep havalı,
Kibirlenerek etraflarına bakarlar çatık kaşlı,
Birde bakarsın en son onunda yeri toprağın altı…
Yalan dolanla bir yere gelmiş hiç düşünmemiş arkasını,
Atı, katı, yatı olsa da fayda etmez sarayı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta