Toprağım Öldü Şiiri - Gönül Kütük

Bugün toprağım öldü.
Körpecik tohumlar ekmiştim kucağına.
Suyu bile reddetti artık,
Oysa ne acılar sel gibi geçmişti üzerinden.

İnsanlık!
Adını temizlemek için ellerini kirletti!
Şu yeryüzüne,
Yağmurdan bile fazla kan döküldü.
Bir damla gözyaşına tahammülü kalmadı.
Söylesene,
İki metre tabuta az gelen yaşlarımı
Hangi çöller kabul eder?

İnsanlık!
Adını ağzında çevirip durduğun,
O Adaletin de terazisini kırdın!
Toprağın bağrına saplanan acılar,
Umudu yeşertemeden çürüttü.
Ben şimdi hayallerimi
Hangi harabede büyüteyim?

Toprağım öldü bugün!
Kurşunlar dolu gibi indi,
Masum bedenlerin üstüne.
Yangınlar çöktü ana ocaklarına,
Parçalanmış bedenler,
Bu toprağın altında kaldı.

Üzerine sınırlar çekildi,
Haritalar çizildi.
Kendini kendinden ayırdılar.

Bugün toprağım öldü!
İnsan insanı rengine göre ayıkladı,
Sonra ırkına, dinine,
Konumuna göre ayırdı.

O ayırmadı insanı insandan,
herkesi eşit gömdü altına.
İnsan rengi bile insandan çoktu.

Bembeyaz bulutlar esmer griye döndü,
Adını barış koyup
Üstünü cesetlerle örttüler!
Ellerini göğe kaldırıp
Utanmadan âmin dediler.

Ölü bebeklerin yükünü taşıyamadı artık bu toprak!
Bu acıya ne can dayanırdı, ne vicdan.

Adalet diye bağırılan her yerde
Çığlıklar susturuldu.
zalim güçlendikçe
Doğruyu göstermeye çalışan,
Mazlumun gözleri oyuldu!

Toprak konuşsaydı,
En büyük çığlık toz duman olurdu,
Müebbet mahkumdu insanın kendisi.

Bugün toprağım öldü,
bana küs öldü,
helalsiz öldü.

Öldürenler hala hayatta,
öldürülenler hala haklı.

Toprağım öldü!
Ben de ölmeyi özledim.

Senden var oldum,
parçandım hani?
Bir yanını çöle,
Bir yanını küle çevirdiğim bağrına
Beni bir gün geri alabilir misin?

Korkardım atan yüreklerde ölmekten,
Korkardım yürekleri öldürmekten.
Bu kez beni sen öldürsen?

Toprak affetmez bilirim,
Sen beni affeder misin?
Beni bağrına kabul eder misin?