Tömtöm Oldu Derisi Şiiri - Kasım Kobakçı

Şu aklımın köşesi,
Yoktur bunun neşesi,
Sanki balon şişesi,
Tuhaf halin gölgesi.
*
Sözü demem gerekti,
Sabrım dünden denekti,
Hızla önüne çekti,
Tembelliğin meyvesi.
*
Daha yolun başıydı,
Gözümdeki yaşıydı,
Kaşık, yemek aşıydı,
Mutfak, salon arası.
*
Büyüdüm de serpildim,
Koltuklara serildim,
Sordum, nerede kaldım?
Nedir işin çilesi?
*
Dedim "Kalkıp koşalım,
Şu engeli aşalım,
Biraz dolup taşalım",
Kaçtı uykum, hevesi.
*
Döndüm baktım aynaya,
Benziyordum danaya,
Gerek yoktu manaya,
Buydu işin zirvesi.
*
Dostum güldü halime,
Dedi "Bak şu alime",
Söz gelmezdi kelbime,
Kesik çıktı neresi.
*
Günler böyle geçerken,
Ağır ağır içerken,
Hantal hantal göçerken,
Değişti yüz hanesi.
*
Tam kırkına varınca,
Yürüdüm bir karınca,
Sanki inceden ince,
Sarıldı her çevresi.
*
Minder, yastık ve halı,
Odanın kırık dalı,
Genişledim, kapalı,
Evrenin penceresi.
*
Mutfak, kiler ve balkon,
Oldu sanki bir kanton,
Sığmaz oldu pantolon,
Tömtöm oldu derisi.