Tohum Şiiri - Mustafa Tatcı

Ezelde bir tohumdum ben
Nurdan elbiseydi ilk ten

Yoktu varlıktan bir koku
Yoktu çokluk, olup biten...

Yoktu Adem ile Havva
Yoktu bir eser cennetten

Ne buğdayın adı vardı
Ne şehvetin tadı vardı

Hava oda inmemişti
Suya gerçek sinmemişti

Uyanmamış idi toprak,
Yeşermemiş idi yaprak

Henüz dalgasızdı deniz
Henüz yoktu çokluktan iz

Dönmemişti bahar kışa
Su değmemişti kamışa

Aşk bir neyde ses değildi
Ciğerde nefes değildi...

Hasılı tohumdum ezelde,
Saklı idim bir güzelde..

Bir sesle kavuştum nura
Bir sesle döndüm huzura

Bir oldu sevenle sevilen
Sarmaşığa döndü beden..

Geçince ruhsat elime
Dedim lügat tek kelime

Düşe kalka halka halka
Vuslat ile perde kalka

İndim ezelden kadîme
Döndüm kendimden kendime

Baştan sona bu macera
Kendin yarat kendin ara...

Bulunca kendi kendini
Dönüp der tamamdır dini

Tasdik eder Rabbi onu
Nura gark olur her yönü

Yolculuk insanda biter
İki yay mikdarı sefer

Hatta daha yakın yaydan
Güneş doğar dolunaydan

Tohum insanda gizli bir
İnsan insanda gizlidir

Tohum insanda bir ândır
İnsanda rûh-ı revândır

Tohm-ı aşktır olan biten
Tohm-ı aşktır ruh ve beden

Bu varlık aşkın zuhuru
Aşktır hem zatının nuru

Ölende ölmeyen aşktır
Çiçekte solmayan aşktır

Bülbülde ses olup öten
Gülde ıtırlanıp tüten

Muhammedden damlayan ter
Aşk olup arza gül düşer

Dönüp yine Muhammede
Kendi kendin ta’zim ede

Ben der gevherin kendiyim
Bu varlığa efendiyim.

Nurumdur ilk akıl kalem
Tafsilatımdır bu âlem

Ben serptim aleme nuru
Sinemdir tecellî Tûru.

Tesbihte kendim anarım
Ben kendime dolanırım

Yolum her bir şeye uğrar
Her bir şeyde kendin arar

Her şeyde kendi, kendidir.
Her şeyde tek efendidir.

İmamedir bu âleme.
Hem her dane bir imame

Aşktır bilin tohm-ı ezel
Bu tohumda mutlak güzel

Secde eyle aşka Hak de
Aşktan başka bir şey yok de

Heman aşka karış yok ol
Çık kendinden Hakla Hak ol

Tohm-ı aşktır Mustafa kök,
Tohm-ı aşktır arz ile gök

Elifte mimde lamda nûr
Tohm-ı aşk ol gel bul huzûr

Mustafadır aşkın nûru
Zira ondandır zuhûru…