Ben hiç hıçkırarak ağlayamadım anne,
Bilemedim meğer masallar hep iyi sonla bitmezmiş
Keşke yine koyabilsem başımı dizine, benliğim bezmiş
Tüm dünyaya meydan okuduğum sığınağım ,kollarına tekrar alsan beni çok kırdılar Anne , sen olsan tutardın deme elimi
Canım oğlum derdin deme anne
Hani seslenmem yeterliydi hep orada olacaktın
Bir soluk versen , hani öpsen eskisi gibi ensemden ve o ikimizin bildiği sırrı fısıldasan kulağıma
Affet beni anne onu da sen gibi koşulsuz sever zannettim
Gecelerce ismini okşayıp gözyaşlarımı üzerine zerk ettim
Bu gece yine okurken birkaç yırtık fotoğraftan gözlerini,
İlk defa tecvidle okudum sevdamı
Şu an ayağa kalkıyorum eğer beni görüyorsan artık ben küsüyorum bu yalanı zikredenlere
dostum toprağa gidiyorum bende belki o dinler beni
Bugün de titriyor dudaklarım ama merak etme ağlamıyorum annem
Onun kullandığı peçeteyi ıslatıyorum
Her şey için teşekkürler,
Bu sefer mektubumu doğru adrese yolluyorum
Kemanın telleri keskin geldi, bir kenara çekilip
Kalemimi yere bırakıyorum...
Kayıt Tarihi : 24.1.2026 22:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Soruyorum sana madem sevmeyecektin ne diye öyle baktın bana ?
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!