Teyzeme Şiiri - Sibel Ceg

Sen hep ne güzel gülerdin teyzem
Önce şen sesin doldururdu gittiğin yeri
Sonra çelimsiz gövden.
Üç erkek evlat, kaba bir koca
Yoksulluk, yaşlılar, hastalar...
Ağlanacak bir hikâye varsa o senindi
Oysa sen hep ne güzel gülerdin teyzem.

Hani yeni evine kavuşmuştun,
Çocuklara verdiğin bisküvilerin çoğalmıştı çantanda.
O çok sevdiğin misafirleri ağırlıyordun rahat
Huzurun gölgesi değmişti ucundan dumanlı başına.
Ne çare, çok gördü can bildiklerin;
Çekiştirip durdular ağzından iki olan lokmayı.
Kurtarıcındı belki ecel
Geldi ve lokman düştü.
Herkes binbir lokmasına kavuştu
Ah o kalanlara sormalı şimdi
Onca dünya rızkı doldurmuş mu
Anneden kalan boşluğu?

Ben senden sonra bildim ki teyzem
Ana bir hat üzerinde ilerlermiş kader yolu.
Kolay kolay değişmezmiş
Saltanatla doğan saltanatla,
Çileyle doğan çileyle ölüyormuş.

Bilsen nasıl özlüyorum teyzem
Çayırlardan mutlulukla inişini
Dalışını hayatımıza en içten insanlık hallerinle.
Seni bilmeyen, bir garip kadın işte, derdi sıradan
Belki çirkin, belki virane, cahil...
Oysa sen bu viraneye dönmüş dünyada
Hazineydin teyzem.

Ben ki
Onca kitap, onca ilim yüzü gördüm
Hiçbiri parlamadı senin yüzün kadar içimde.
Kaç kişi kaldı teyzem söyle
Görüldüğünde insanın içine neşe salan?
Kaç kişi kaldı senin gibi
Kendini yaşayan?

Rabbim biliyor ya özlemim çok
Umudum özlemimden de çok.
Çilen bu âleme yazılmıştı,
Sarkmadı inşallah öte âleme.
Sen son güldün,
Cennete anahtar olsun gül çehren
Sen hep ne güzel gülerdin teyzem.