Denize açılamamanın hüznü var içimde
Mehtap vakti kıyıdan çok uzaklarda
Özgürce kulaç atıp mesafeleri aşamamanın
Kendimi sakin suların şefkatine bırakamayışımın
Hala dün gibi aklımda yalnızlıklarım
Güz yağmurlarında bir başıma ıslanışlarım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta