İçimdeki bütün saatleri aynı anda durdurdum.
Artık ne geç kalınmış bir saniyem var hesabı sorulacak, ne de nefes nefese yetişmeye çalıştığım bir yarınım.
Zaman dediğiniz o koca çarkı, kendi dişlilerinde ezilmeyi peşinen kabul ederek bozdum.
Yüzüme kapanan kapıları yumruklamaktan vazgeçtiğim o gün...
İşte o gün anladım ellerimin asıl ne işe yaradığını.
Meğer bir şeylere sımsıkı tutunmak değilmiş marifet.
Gerektiğinde o her şeyi sıkıca tutmaktan kanayan avuçlarını yavaşça açıp, her şeyi usulca yere bırakabilmekmiş marifet.
beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
Devamını Oku
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta