İçimdeki bütün saatleri aynı anda durdurdum.
Artık ne geç kalınmış bir saniyem var hesabı sorulacak, ne de nefes nefese yetişmeye çalıştığım bir yarınım.
Zaman dediğiniz o koca çarkı, kendi dişlilerinde ezilmeyi peşinen kabul ederek bozdum.
Yüzüme kapanan kapıları yumruklamaktan vazgeçtiğim o gün...
İşte o gün anladım ellerimin asıl ne işe yaradığını.
Meğer bir şeylere sımsıkı tutunmak değilmiş marifet.
Gerektiğinde o her şeyi sıkıca tutmaktan kanayan avuçlarını yavaşça açıp, her şeyi usulca yere bırakabilmekmiş marifet.
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta