Teselli Şiiri - Ekrem Öztürk 3

Giden,
gönderilmediğini bilse de gidiyor.
Belki kendi içinde bir kararın tesellisini,
belki de kendisini haklı çıkaracak bir nedenin gölgesini yanına alarak…

Bir teselli bulabiliyorsa elbette…

Peki ya kalan?

Kalan, kendi hâline bırakılıyor.
Derdiyle, yarasıyla, söyleyemediği sözleriyle…
Ne yarasına merhem bulunuyor ne de gönlüne bir deva.

Bir zamanlar iki kişinin taşıdığı sevdanın yükü,
bir anda tek bir yüreğin omuzlarına bırakılıyor.

Giden yoluna bakıyor,
kalan geçmişe…

Giden, belki yeni bir hayatın eşiğinde;
kalan, yaşanmışlıkların içinde bir çıkış yolu arıyor.
Birinin sessizliği başka bir başlangıca dönüşürken
diğerinin sessizliği, bitmeyen soruların yankısı oluyor.

Yine de kalan, umudunu bütünüyle yitirmiyor.
Belki bir gün anlaşılmayı,
belki bir gün duyulmayı,
belki de yarım bırakılan bir hesabın tamamlanmasını bekliyor.

Ve içinden geçiriyor:

“Madem bu dünyada birbirimizi anlayamadık,
madem bir gönlün hesabını diğerine veremedik,
ahirette hesaplaşırız.”

Orhan Gencebay'ın o yanık sesi geliyor sonra insanın aklına…
Beklemenin, kabullenmenin ve kaderin karşısında çaresiz kalmanın sesi…

Bazen bir şarkı, insanın söyleyemediği ne varsa onun yerine söyler. Herkes kendi hikâyesinden bir parça bulur o sözlerde. Kimi gidenin ardından susar, kimi kalan olmanın acısını içine gömer.

Ama hayat, en çok da insanın en güzel günlerini alıp götürürken acıtıyor.

Çünkü bazı ayrılıklar bitse de içimizdeki bekleyiş bitmiyor.
Bazı insanlar dönmüyor ama hatıraları kapıyı çalmaya devam ediyor.
Ve bazı yaralar, zaman geçtikçe kapanmak yerine insanın bir parçasına dönüşüyor.

Azize'm,
Bazen düşünüyorum da…
Bir sevdanın en ağır tarafı gitmek mi, kalmak mı, yoksa geride bırakılan duygularla yaşamaya devam etmek mi?

Belki de asıl mesele, kimin gittiği ya da kimin kaldığı değil.
Bir zamanlar birbirinin yüreğinde yer bulan iki insanın, nasıl olup da birbirine bu kadar uzak düşebildiği…

Ve insanın içinde cevapsız kalan o son soru:

Bir gönül, kendisini yaralayanı beklemekten ne zaman vazgeçer?

Belki hiçbir zaman…
Belki de bir gün, beklediği kişinin değil, kendi huzurunun yolunu bulduğunda…

E.Ö.