Unutulmayan Şiiri - Ekrem Öztürk 3

nsan, unutamadıklarını yalnızca hatırlamaz; onları anlamlarıyla birlikte yaşatır, değerleriyle geleceğe taşır.

Peki, insan neyi unutamaz?
Kimi unutamaz, nereleri unutamaz, hangi zamanları geride bırakamaz?

Her şey sevdiğiyle başlar.

İnsan sevdiği insanı unutamaz. Onunla yaşadığı bir zamanı, birlikte yürüdüğü bir yolu, bir sokakta duyduğu sesleri, bir yerde içine işleyen duyguları unutamaz. Bazen bir insanı, bazen bir şehri, bazen de ömrünün yalnızca birkaç dakikasına sığmış bir anı yıllarca içinde taşır.

Sevdiğimizi unutmayalım isteriz. Hatta unutamadığımız ne varsa, biraz da onunla anlam kazanır.

Ben de unutamadığım insanları, yerleri ve zamanları biriktiriyorum içimde. Birbirinden ayrı gibi görünen hatıralarımı aynı hayatın içinde, aynı duygunun etrafında bir araya getiriyorum.

Üç beş sokak mesela…

Kümbet Baba Sokak…
Kümbetaltı Mezarı…
Toprağın altında yatan bir insan, sokaklarında hayatın devam ettiği bir mahalle…

Bir tarafta geçmişin sessizliği, diğer tarafta yaşayan insanların telaşı… Bir yanda unutulmuş gibi görünen hayatlar, diğer yanda her gün yeniden başlayan hikâyeler…

İnsan bazen bir sokağa yalnızca sokak olduğu için anlam yüklemez. Orada yaşadıklarını, gördüklerini, hissettiklerini de beraberinde taşır. Bir yer, bir zaman sonra coğrafya olmaktan çıkar; insanın kendi hikâyesinin bir parçasına dönüşür.

Benim de yakın zamanlarda unutamadıklarım, anlam yüklediklerim var. Birbirine bağlanan yollar, zihnimde yer eden insanlar, geride kaldıkça kıymeti daha iyi anlaşılan zamanlar…

Anlıyorum ki insan, unutamadıklarına anlam katarak yaşıyor. Geçmişini yalnızca hatırlamıyor; ona kendi duygularından bir dünya kuruyor. Sonra o dünyayı bugüne, bugünden de yarına taşıyor.

İşte sen…

Sen de benim unutmayacaklarım arasında yerini alacaksın.

Belki bir gün bir sokaktan geçerken, belki hiç beklemediğim bir anda bir şarkıyı dinlerken, belki de akşamın sessizliğinde geçmişi düşünürken geleceksin aklıma. Bir kelime, bir bakış, bir ses ya da yalnızca içimde beliren bir duygu seni hatırlatacak.

Ve ben, seni hatırladığımda yalnızca seni değil, seninle birlikte hissettiğim zamanı da yeniden yaşayacağım.

Çünkü insan bazen bir insanı hatırlarken aslında onunla birlikte kendisinin hangi hâlini yaşadığını da hatırlar.

Azize, dönüp hayat yoluma baktığımda geride bıraktığım yılların ne kadar çoğaldığını görüyorum. Çok zaman geçti. Çok insan tanıdım. Çok yer gördüm. Nice günler yaşadım, nice yollar yürüdüm.

Bazı insanlar geldi, bazıları gitti. Bazı yerler hafızamda kaldı, bazıları zamanın içinde silinip gitti. Bazı anılar unutuldu, bazılarıysa yıllar geçtikçe daha da derinleşti.

Şimdi düşünüyorum da insanın önünde ne kadar zaman kaldığını bilmesi mümkün değil. Ama geride bıraktığı zamanın ne kadar çoğaldığını anlaması mümkün.

Ben de anlıyorum.

Artık daha yavaş yürüyorum hayatın yollarında. Her yere yetişmek, her şeyi görmek, her insanla tanışmak gibi bir telaşım yok. Gördüğüm insanların, gittiğim yerlerin, yaşadığım zamanların sayısından çok, bunların içimde bıraktığı anlamla ilgileniyorum.

Belki de hayatın en güzel tarafı burada başlıyor. İnsan, zamanın azaldığını hissettikçe her şeyin kıymetini başka türlü anlıyor. Birlikte geçirilen bir saatin, içten söylenmiş bir sözün, bir insanın yanında duyulan huzurun değeri daha da büyüyor.

Ve ben, ömrümün bundan sonraki yolunda taşıyacaklarımı düşünüyorum.

Unutamadığım insanları…
Bana kendimi hatırlatan yerleri…
İçimde iz bırakan zamanları…

Bir de seni.

Sen de benimle geleceksin bu yolculukta, Azize.

Belki her zaman yan yana yürümeyeceğiz. Belki her an konuşmayacağız. Hayat yine kendi telaşını önümüze koyacak. Günler geçecek, mevsimler değişecek, yollar uzayıp kısalacak.

Ama ben seni, yaşadığım güzel zamanların arasına bırakıp gitmeyeceğim. Seni yalnızca geçmişte kalmış bir hatıra olarak değil, hayatımın anlam verdiğim bir parçası olarak taşıyacağım.

Çünkü bazı insanlar hayatımıza yalnızca bir süreliğine eşlik etmez. Onlar, hayatımızın geri kalanına da anlam katar.

İnsan ömrü boyunca pek çok şey biriktiriyor. Bir ev, birkaç eşya, anılar, fotoğraflar, söylenmiş sözler…

Benim biriktirdiklerimin arasında sen de olacaksın.

Bir sokak gibi…
Bir şehir gibi…
Yıllar geçse de hatırlanan bir zaman gibi…

Ve bir gün geriye dönüp hayatıma baktığımda, bütün o yılların, bütün o yolların, bütün o yaşanmışlıkların arasında senin için de bir yer ayırdığımı bileceğim.

Belki hayat yolunda çok zaman geride kaldı. Belki önümde yürünecek yollar eskisi kadar uzun değil.

Ama kalan zamanın içinde sana ayrılmış bir yer var.

Sen de benimle yürüyeceksin, Azize.

Hayatımın bundan sonraki yolunda, unutamadığım bir insan olarak değil yalnızca; unutmak istemediğim, varlığına anlam yüklediğim ve ömrümün sonuna kadar içimde taşıyacağım bir insan olarak…

Bazı insanlar geçmişte kalır. Bazılarıysa insanın geleceğine de eşlik eder.

Ben seni, geleceğime eşlik edenlerden biri olarak taşıyacağım.