Geceyi gören ışıksız bir teras
Kimse yok, bir bilen yok, kıskanıyorum.
Sokağın rengine bürünüşünü, unutuluşunu
Yarı yolda bırakılışını evet, kıskanıyorum.
Baksan görülmüyor, görsen bakılmıyor
Renkli çiçekleri olan bir bahçe gibi
Sadece renkleri aynı, bütün bitkiler gri
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta