En derinimsin;
kimselerin giremediği,
göremediği mahzenim.
Varlığın, tenhâlarımın başkenti gibi.
Kaldık yine baş başa, Zila;
dışarıda dünya
bütün gürültüsüyle dönerken,
içimde
yalnızca senin sessizliğin konuşuyor.
Ben sustukça sen çoğalıyorsun;
ve gece,
adını bilmediğim yaralarıma
usulca senin sesini sürüyor, Zila.
27 temmuz 2025
Hatice Türkmen YurtsevenKayıt Tarihi : 12.08.2026 18:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!