İnsanoğlu en çokta,
koca bir şehrin kalabalığında yalnızlaşırmış.
Mesele kimsesiz olmak değildi, kimse olamamaktı.
İnsan, anlaşılmadığında yalnız hisseder;
unutulduğunda ise kimsesiz.
Kimsesizlik bir eksikliktir belki,
ama kimse olamamak bir boşluktur.
Bir kalpte yer edememek,
bir hatırada iz bırakamamak...
Kayıt Tarihi : 26.4.2024 22:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
İnsan, anlaşılmadığında yalnız hisseder; unutulduğunda ise kimsesiz. Kimsesizlik bir eksikliktir belki, ama kimse olamamak bir boşluktur. Bir kalpte yer edememek, bir hatırada iz bırakamamak... İbrahim SINACI ✍️
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!