Tekinsiz Gece Şiiri - Muhittin Laçin

TEKİNSİZ GECE

Bu gece çok tekinsiz
Pusuya yatmış şüpheci karanlıklar
Vakitler asalet ’siz vakitler asi
Meçhule akıyor manasız zaman
Zifiri karanlıkta devriyeler simsiyah
Puoin’iz geziyorlar aklımın uçlarında
Gölgesi yok omurgasız karanlığın
Esirim bu gece
Gördüğüm tek nokta var kırk millik bir uzakta
Dağların doruğunda ufuklar kızıl
Bu gece tekinsiz bu gece hor bu gece ağır
Ve ben İsimsiz sokaklarda bir adres arıyorum
Aradığım beş bin yıllık bir konak ama
Çığlıklarım nafile Ati ’ye sürgülemiş
Hangi kapıyı çalsam kilitler ama tokmaklar sağır
İn cin sürgünde ‘mi bu gece
Yeryüzü sanki hüsrana kiralanmış
Bu karanlık vahada ben kimim
Hatıla hele kocamış deli başım
Bu hangi çağ ben hangi zamandayım bilmiyorum
Bu gece gökyüzünde isyan var
Yıldızlar yağmalanmış
Bir fikir çıkmazında çaresiz bir başıma
Hafızamda kırk boğumlu kör düğüm
Parola gün beyazı eskimiş mor şafaklar
İşaret ay sarısı unutulmuş ağlamaklı akşamlar
Ve ben yine ben ben ben
Efsunlu denizlerin pusulasız yolcusu
Düşlerle tutunmuşum birkaç umut kırıntısına
Gizemin kralından güneşi istiyorum

Muhittin Laçin (misali)