Tek Kişilik Evrenim Şiiri - Kasım Kobakçı

Boşluktaki aynayı, bıktım hep çatlatmaktan,
Rehber oldum özüme, ruhumu kuşatmaktan,
Tekrarlı törenleri, zahmetle uzatmaktan,
Arındırdım zihnimi, elemi yaşatmaktan,
Gönül sarayım çöktü, tahtımı kanatmaktan;
Paslı pusulam döner, boğucu zindanımda,
Sert mermeri yontarım, dinmeyen figanımda,
Ağır bir âlem kurdum, karanlık tufanımda,
Onay aramam dıştan, kimliğim isyanımda,
Canıma eziyetim, bu ıssız devranımda;
Sıfır noktasındayım, tek kişilik evrenim.
*
Sızmış boğucu keder, hiçliğin duvarından,
Sürükledim gölgemi, varlığın kenarından,
Ağırlaştı törenler, ömrümün damarından,
Söküp attım elleri, zihnimin pınarından,
Sıkıntıyla hükmedip, kalbimin diyarından;
Yalnız beni gösterir, pas tutan o dileğim,
Soğuk mermeri kazır, kanayan sert bileğim,
Karanlık bir âlemdir, zahmetli öz emeğim,
Dıştan onay beklemez, kimlik ören yüreğim,
Kendi canıma yeter, çileli kör feleğim;
Tek kişilik evrenim, azabın ortasında.