Sokaklar kalabalık ama odam bomboş,
Bazen hüzünleniyorum bazen de bir hoş.
Kuştan başka kimsem yok kafeste öten,
Yalnızlık ne zormuş çocuk kalbime batan.
Gündüzleri okulda arkadaşım çok gibi,
Ama eve dönünce sanki hepsi yok gibi.
Kendi kendime kalırım odanın ortasında,
Dalar giderim hayallere yatağımın tasasında.
Bahçede oynayan çocukların sesi gelir uzaktan,
Ben ise oturup beklerim sıkılmaktan.
Oyuncaklarım konuşmaz ki dertleşeyim onlarla,
Resimler yaparım masamda rengarenk boyalarla.
Akşam olur her yer sessizliğe bürünür,
Yıldızlar gökyüzünde bana tek tek görünür.
Keşke bir kardeşim olsaydı yanı başımda duran,
Korkmazdım o zaman karanlıktan ve rüzgardan.
Bu şiiri yazdım içimdeki küçük dünyamdan,
Bir gün kurtulurum belki bu yalnızlığımdan.
Yine de umudum var yarınlar daha güzel olacak,
Yalnız çocukların da kalbi neşeyle dolacak.
Kayıt Tarihi : 26.08.2026 17:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
İçimden geldi ve her yerde dışlanıyorum bu yüzden .
