Bir gece yarısı,
Uykuyu unutmuş gözlerim kızardı,
Küçüldü gözkapaklarım,
Bakıyor altındaki gözler meçhule!
Duysa kim bilir,
Ne kadar kızar annem,
Bir yırtık fotağrafla ağladığımı…
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta