Taşlama beni Şiiri - Ozan Abuzer Doğanci

Söz gönülden gelir dökülür dile
Zengin sefa sürer garibe çile
Doğru yürüyenler varır menzile
Cahil inadıyla taşlama beni

Meyve veren ağaç elbet sallanır
Sabredersen koruk dalda ballanır
Hak yolda yürüyen ahraz dillenir
Haksız yere kırıp haşlama beni

Ben bir katre idim ummana vardım
Hakkın himmetiyle dağları yardım
Gönül yarasını aşk ile sardım
Yalnızlığa itip boşlama beni

Gerçekler ortada bellidir kural
Ham kalma cihanda nasibini al
Bizim sohbetimiz şerbet ile bal
Gönül kapısından dışlama beni

Erenler meclisi yüce mekandır
Gönlü açık olan kula nişandır
Hakikati bilen ehli irfandır
Ham demir misali işleme beni

Ozan Abuzer’im dert ile doldum
Aşkın potasında sararıp soldum
Ben kendi özümü Yenice buldum
Garez bağlayarak fişleme beni