Taşı Ağlıyor Şiiri - Osman Karahasanoğlu

Sanat gizli taşta, mana saklıdır.
Kaleminde sır var, taşı ağlıyor.
Şefik Bey bu Had’ tın, gerçek aklıdır.
Tarih susmaz artık, taşı ağlıyor.

"Fethedilecektir, elbet İstanbul."
Müjdeyi veren o, en sevgili kul.
O şanlı komutan, o ne güzel kul.
Müjdeye nakşolan, taşı ağlıyor.

Osmanlı sanata, emekler verdi.
Şefik hattatlıkta, makamına erdi.
Ecdat için birlik, oldu tek derdi.
Mevta başındaki, taşı ağlıyor.

Kimler gelip burdan, sessizce geçer.
Nice insan ölüm, şerbetin içer.
Kimi doğru yolu, bilerek seçer.
Mezarında mermer, taşı ağlıyor.

İki büyük deprem, halkını boğdu.
Bin sekiz yüz elli, beşte yok oldu.
On sekiz kubbesi, camiye doldu.
Yıkılan mabedin, taşı ağlıyor.

Müjdeli ayeti, mermere kazı.
Mermerle kapanır, bu nurlu yazı.
Dinmez yürekteki, can yakan sızı.
Hapsedilen ayet, taşı ağlıyor.

Dünyaya her gelen, bir kere geldi.
Kimi iz bıraktı, kimi boş verdi.
Vakti dolan fani, rahmete erdi.
Mezarında kırık, taşı ağlıyor.

Menderes bir yiğit, çıktı meydana.
Ezanla sarıldı, aziz vatana.
Açtı kitabeleri, sundu cihana.
Hürriyete kavuşan, taşı ağlıyor.

Odenizci ağlar, taşı ağlıyor.
Odenizci ağlar, taşı ağlıyor.

06.01.2026